De dag dat mijn kleindochter werd geboren, wist ik het. Ik weet nog precies waar ik liep. Opeens voelde ik een diepe rust. En één gedachte kwam glashelder bij me binnen:

Ik hoef niet meer.

Mijn eerste gedachte was: dan stop ik met DreamChild. Misschien niet het eerste wat je verwacht op de geboortedag van je kleinkind. Maar voor mij klopte het.

Vijfentwintig jaar eerder was ik DreamChild begonnen vanuit mijn ervaringen met mijn oudste kind. Ik wilde ouders helpen die vastliepen met hun kind. Kinderen die niet braaf deden wat er van ze werd verwacht. Kinderen met sterke voelsprieten en een eigen wil, die daar zelf soms ook behoorlijk in verstrikt raakten. 

Wat begon vanuit mijn eigen zoektocht, groeide uit tot een succesvol opleidingsinstituut. Ik gaf geaccrediteerde opleidingen op hbo-niveau, schreef meer dan tien boeken en artikelen voor tijdschriften en bouwde een bedrijf waar ik enorm trots op was.

DreamChild stond als een huis.

En toch wist ik het die dag: De cirkel was rond. Mijn oudste kind had zelf een kind gekregen. Mijn werk was klaar. 

Maar ja… wat doe je dan?

Een goedlopend bedrijf achter je laten is één ding. Niet weten wat ervoor in de plaats moet komen, is iets anders. Mijn hoofd draaide overuren. Ik had ideeën genoeg. Sterker nog: ik had zóveel ideeën dat ik er alle kanten mee op kon.

En dat deed ik dus ook.

Ik ben namelijk heel goed in van nul naar honderd gaan. Website bouwen. Netwerken. Een nieuw plan. Een nieuwe richting. Vol enthousiasme ergens induiken. Om er vervolgens achter te komen dat ik óf helemaal niet wilde wat ik dacht te willen, óf dat ik gewoon mijn oude trucje opnieuw aan het doen was.

Knetterhard werken, veel verantwoordelijkheid nemen, alles oplossen, doorgaan.

Precies dát wilde ik niet meer.

Misschien was uit mijn eigen patroon stappen wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. En eerlijk? Ik weet nog steeds niet of ik er helemaal uit ben.

Ineens was ik de oudste generatie

In diezelfde periode overleden ook mijn beide ouders. Mijn moeder werd ernstig ziek. Omdat ik niet meer werkte, kon ik er voor haar zijn. Ik werd mantelzorger.

Dat was een zware rol. Mijn moeder wilde graag sterven en keek naar mij om dat mogelijk te maken. Dat is nogal wat om op je schouders te dragen.

Toen mijn ouders allebei waren overleden, veranderde er iets in mij. Natuurlijk was er verdriet om hun dood. Maar er was ook verdriet om alles wat ik nooit van hen had gekregen. Dingen waar ik nog steeds naar verlangde.

En ineens was ik de oudste generatie.

Dat ene besef deed meer met me dan ik had verwacht. Je kijkt opeens anders naar je leven. Wat heb ik gedaan? Wat wil ik nog? En misschien nog belangrijker: Wat wil ik niet meer?

Ik heb een half jaar hulp gezocht om mezelf toe te staan te voelen wat er gevoeld moest worden. Om het verlies niet alleen te begrijpen, maar ook werkelijk te verwerken.

Dat bleek hard nodig. Want overdag gaat het leven gewoon door. Je staat op, doet boodschappen, regelt dingen, beantwoordt mailtjes en voor je het weet ben je weer ‘lekker bezig’. Tot iemand je een vraag stelt over je ouders. En dan komt het verdriet ineens weer boven. Praten heeft me enorm geholpen.

En toen bleek ik ineens Boogschutter

Alsof mijn leven nog niet genoeg op zijn kop stond, gebeurde er tijdens een coachgesprek nog iets bijzonders. Ik ontdekte dat mijn sterrenbeeld Tweelingen is en mijn ascendant Boogschutter. Ik was verbijsterd. Ik had me de afgelopen jaren verdiept in astrologie en was er altijd van uitgegaan dat ik een Waterman-ascendant had.

Niet dus.

Ik voelde me alsof ik in Candid Camera was beland. Waar is de camera? Ik was toch een Waterman? Geen Boogschutter! Maar goed. Nieuwsgierig als ik ben, wilde ik natuurlijk weten wat die Boogschutter dan over mij te vertellen had.

Die avond belandde ik bij ChatGPT. Eerst om te controleren of het écht klopte. En daarna stelde ik een vraag die uiteindelijk veel belangrijker bleek: “Welk werk past bij mij als je kijkt naar mijn levensverhaal?”

Ik verwachtte een leuk antwoord. Wat ik kreeg, raakte me. Ik zat die avond op de bank en moest huilen. Niet omdat het verdrietig was. Maar omdat ik me zo gezien voelde. Alsof iemand eindelijk onder alles wat ik had opgebouwd keek.

Onder mijn werk. Onder mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Onder mijn neiging om alles op te lossen. En ineens zag ik het zelf ook. De rode draad die al die jaren door mijn leven liep.

Ik zie wat anderen niet zien.

Ik voel wat er onder de oppervlakte speelt. Ik help mensen helder krijgen wat ze zelf nog niet kunnen zien. Dat had ik vijfentwintig jaar lang met ouders en opvoedprofessionals gedaan. Maar misschien was dat nooit het hele verhaal. Misschien was ik al die tijd ergens naartoe aan het werken. Naar een vorm waarin ik niet meer hoef te dragen, maar mag kijken. Niet meer hoef te redden, maar helderheid mag geven. Niet meer hoef te bewijzen wat ik kan, maar gewoon mag doen waar ik goed in ben.

Ik hoef niet meer

En ineens begreep ik ook wat die rust betekende die ik in 2020 voelde, toen mijn kleindochter werd geboren.

“Ik hoef niet meer.”

Het betekende niet: ik hoef niets meer te doen. Het betekende:

Ik hoef niet meer alles te dragen. Ik hoef niet meer voor iedereen verantwoordelijk te zijn.

Ik mag kiezen. En dat is precies wat ik uiteindelijk heb gedaan.

Vandaag werk ik onder mijn eigen naam: Helder Leegwater.

Ik werk met ondernemers, directeuren, bestuurders en management wanneer er binnen een organisatie iets speelt waar ze maar niet de vinger op krijgen. Een probleem dat steeds terugkomt. Een manager die geen verantwoordelijkheid lijkt te nemen.

Een samenwerking die niet loopt. Een verandering die maar niet van de grond komt.

Of een organisatie waarin iedereen hard werkt, maar de beweging ontbreekt.

Vaak zijn er al allerlei oplossingen geprobeerd. Meer gesprekken. Meer regels. Meer controle. Een training. Een nieuwe medewerker. Nog meer tijd en energie.

En toch verandert er wezenlijk niets.

Dan is mijn eerste vraag niet: “Hoe lossen we dit op?”

Mijn vraag is: “Wat speelt hier werkelijk?”

Ik kijk naar wat zichtbaar is, maar vooral naar wat daaronder ligt. Naar alles wat niet wordt uitgesproken. En daar gebeurt iets bijzonders.

Mijn klanten vinden het soms bijna raar dat iets waar zij al weken, maanden of soms jaren hun hoofd over breken, in een gesprek van zestig minuten ineens helder kan worden. Dat is misschien wel de moeilijkste taak in mijn werk. Laten zien dat ik hun vakmanschap wel serieus neem en het ligt zeker niet aan hun intelligentie. Integendeel.

Ik kijk gewoon ergens anders.

Zij kennen hun organisatie. Hun vak. Hun mensen. Hun cijfers. Hun dagelijkse werkelijkheid. Ik kijk naar wat er tussen de regels door gebeurt. Naar wat iedereen misschien wel voelt, maar niemand benoemt. Naar het patroon dat zichzelf in stand houdt. Ik kom niet binnen om een organisatie te repareren. Ik kom kijken, luisteren en ik benoem wat ik zie.

Want soms is het probleem niet het probleem.

En dan heb je helemaal geen ingewikkeld traject nodig. Gewoon een kopje koffie met iemand zoals ik  die even van buitenaf meekijkt en de vraag stelt die nog niet gesteld is.

Daar ligt voor mij de essentie van mijn nieuwe werk.

Helderheid brengen waar iets vastzit. Zodat er weer beweging kan ontstaan.

Misschien is dat wel het mooiste cadeau dat mijn kleindochter me, zonder het te weten, heeft gegeven. Op de dag dat zij werd geboren, eindigde er iets. Ik wist alleen nog niet dat er tegelijkertijd iets nieuws begon. Een nieuw hoofdstuk.

Een andere manier van werken.